... پائیز و دیگر

تو من رو خوب شناختی، عزیزِ من... و من این رو فهمیدم؛ از همون زمانی که جوابِ سوالِ ساده یِ یک دخترِ شیطون و تخس از بچه ها رو ندادم و اون رو با بغضِ همیشگیِ از بودن و شروع شدنِ با تو، فروخوردم. دیدم که تو رویِ صفحه یِ اولِ کلاسورِ سبز رنگ ام نوشتی حرفی رو که توی قلب ام بود اما ترس نگذاشت به زبون بیارم؛ ترسِ از جاری شدنِ اشک هایِ نا تمام ام و رو شدنِ دست ام برایِ تو، بقیه... سحر صبح غروب شب... و تو با خطی به زیباییِ غرورت نوشتی غروبِ پائیز، شبِ زمستان... تو، خودِ خودِ تمام دلتنگی های ام بودی و شیرینیِ بودنت، دستِ خودت نبود... ... پائیز و دیگر...

نمی دونم، نگرانی هام چرا تبدیل به یه حرکت نمیشه برای از بین بردن اش... حالا، شاید... فقط باید سعی کنم یه سری چیزها رو تغییر بدم؛ حواس ام به قولی که دادم باشه و سکوت کنم... یه چیزی، دیشب خیلی دل ام برای عارف سوخت؛ همه علیه اش بودن و خب خودش هم شروع کرد یه جورایی، درست؛ اما حس کردم خیلی تنهاست، شاید خیلی خیلی زیاد... این حرف زدن اش، تند بودن اش و مشکلی که شاید با همه ی بچه ها داشته باشه؛ عجیب هست شاید... کاش میتونستم کاری براش بکنم اما هیچ وقت نمیشه، چون ترحم رو دوست ندارم و البته من یک دخترم... شاید باید رفتارم سنجیده تر از این ها باشه... ... پائیز و دیگر...